گلپونه های دشت اميدم؛ وقت سحر شد

خاموشی شب رفت و فردائی دگر شد
من مانده ام تنهای؛ تنها
من مانده ام تنها ميان سيل غم ها

**
گلپونه های وحشی دشت اميدم؛ وقت جدائی ها گذشته
باران اشکم روی گور دل چکيده
بر خاک سرد و تيره ای پاشيده شبنم
من ديده بر راه شما دارم که شايد
سر برکشيد از خاک های تيره غم

**
گلپونه ها؛ گلپونه ها؛ غم ها مرا کشت
گلپونه ها آزار آدم ها مرا کشت
گلپونه ها نامهربانی آتشم زد
گلپونه ها بی همزبانی آتشم زد

**
گلپونه ها در باده ها مستی نمانده
جز اشک غم در ساغر هستی نمانده
گلپونه ها ديگر خدا هم ياد من نيست
خمدرد دل؛ شب ها به جز فرياد من نيست

**
گلپونه ها آن ساغر بشکسته ام من
گلپونه ها از زندگانی خسته ام من
ديگر بس است آخر جدائی ها خدا را
سر بر کشيد از خاک های تيره غم

**
گلپونه ها؛ گلپونه ها من بيقرارم
ای قصه گويان وفا چشم انتظارم
آه ای پرستوهای ره گم کرده دشت
سوی ديار آشنائي ها بکوچيد
با من بمانيد؛ با من بخوانيد

**
شايد که هستی را ز سر گيرم دوباره
آن شور و مستی را ز سر گيرم د

من مانده ام تنهای؛ تنها
من مانده ام تنها ميان سيل غم ها

 عکسها از ابراهیم صالح آبادی