برنامه طبیعت گردی و بازدید از دیدنی های استان ایلام در روزهای سه شنبه تا جمعه ۶ و۷و۸و۹ اسفندماه جاری به سرپرستی محمد تهرانی برگزار شد.

عکسهایی از برنامه به روایت دوربین شیوا شمشیری:

توضیحات بیشتری از این برنامه را در پست بعد ببینید.

گوش کن دورترین مرغ جهان می خواند 
شب سلیس است و یکدست و باز
 شمعدانی ها
و صدا دار ترین شاخه فصل ‚ ماه را می شنوند
پلکان جلو ساختمان
در فانوس به دست و در اسراف نسیم
گوش کن جاده صدا می زند از دور قدمهای تو را
چشم تو زینت تاریکی نیست
پلکها را بتکان کفش به پا کن و بیا
و بیا تا جایی که پر ماه به انگشت تو هشدار دهد
و زمان روی کلوخی بنشیند با تو
 و مزامیر شب اندام تو را مثل یک قطعه آواز به خود جذب کنند
پارسایی است در آن جا که تو را خواهد گفت
بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه عشق تر است

"سهراب"

محمد عزیز باز هم با تمام توان در اجرای برنامه ای دیگر کوشیدی..مهربانی و گذشتِ بزرگ منشانه ات برای همه ما ستودنی و مایه احترام است.همیشه موفق،شاد و نمونه باشی.........

برنامه هفته گذشته گروه کوهنوردی نمونه،صعود به قله 4011 متری برفخانه از سلسله جبال منفرد مرکزی ایران و دومین قله بلند استان یزد(بعد از شیرکوه 4075 متر) بود که با حضور 4 نفر برگزار گردید.و قله در ساعت 8:50 دقیقه صبح روز جمعه صعود شد.

خلاصه ای از برنامه:

تجربه سال گذشته ما را برآن داشت که به هر نحو ممکن تراورس سه و نیم کیلومتری کمربند برفخانه را در روز اول عبور کنیم.و این به دلیل کاستن از بار برنامه در روز دوم بود.که البته متضمن برفکوبی سنگین و کوله کشی و شب مانی در چادر و روی گردنه بود.همچنین شنیده هایمان از دوستان یزدی(آقایان حمیدیان و گلشن نیا)حاکی از آن بود که حداکثر مسیری که امسال توسط کوهنوردان پیموده شده،قبل از یالی است که پناهگاه از دید خارج می شود و همه تیم ها به دلیل حجم برف از ادامه مسیر منصرف شده اند.لازم به ذکر است که این حجم برف بی سابقه نبوده ولیکن به دلیل اینکه امسال هوا به ندرت سرمای شدید داشته است،برف ها نرم باقی مانده اند.و این به ان معنی بود که حتی در نیمه های شب و اوایل صبح هم برف سفتی وجود ندارد و تراورس با برفکوبی توأم خواهد بود.

به هر ترتیب ما بعد از رسیدن به پناهگاه،با توجه به زمانی که تا پایان روز داشتیم و توانایی بچه ها تصمیم به ادامه مسیر گرفتیم.حجم برفکوبی در همان اوایل مسیر خودش را به رخ می کشید و سرعت را کند می نمود.بگونه ای که امید به پایان بردن این مسیر کم کم داشت رنگ می باخت.اما برگشت هم نمی توانست منصفانه باشد و رفتن همچنان غالب بود.البته در برخی قسمت های مسیر حجم برف کمتر بود و یا به برف نسبتاً سفت بر می خوردیم که بچه ها با زحمت کمتری از ان عبور می کردند در حالیکه برای من که با کوله ام حدود 120 کیلو وزن داشتم،تفاوتی نمی کرد و فرو می رفتم.

با فرارسیدن شب،یک یال قبل از گردنه و کمی پایینتر از مسیر تراورس،جای مناسبی برای چادر زدن پیدا کردیم و تصمیم گرفتیم که شب را همانجا بمانیم و مابقی راه را فردا بپیماییم. و در تاریکی هوا جایی برای زدن دو چادر مهیا کردیم.بعد از برپایی چادر اول،زمانی که داشتیم چادر دوم را برپا می کردیم بی احتیاطی حسین باعث شد یکی از تیرک های چادرش بلغزد و در دره سرازیر شود و این به معنای شب مانی چهار نفر در یک چادر کوچک بود.شب نسبتاً سختی را پشت سر گذاشتیم و صبح فردا زمانی که در حال مهیا شدن بودیم،صدای یک نفر ما را متوجه خود کرد.و او کسی نبود جز آقای گلشن نیا که چند ساعت بعد از ما حرکت کرده بود و شب را در پناهگاه گذرانده بود و صبح خیلی زود در مسیر پاکوب ما خود را به نزدیکی ما رسانده بود تا ما را در صعود همراهی کند.

ساعت 6:20 دقیقه صعود را از سر گرفتیم  , چهل دقیقه بعد از گردنه گذشتیم و با سرعت بسیار خوب و بدون هیچ توقفی تا نزدیک قله ادامه دادیم.البته من و نیما با فاصله 20 دقیقه بعد از دوستان دیگر از ابتدای دره امید حرکت کردیم و دلیل این تأخیر مشکل کرامپون نیما بود که خوب فیکس نشده بود.و این فاصله تا بازگشت به محل کمپ بین ما و حسین و عارف و اقای گلشن وجود داشت. و درست زیر سنگ های قله و در فاصله کمی تا قله به هم برخوردیم.(البته در تمام این مدت با حسین در ارتباط بودم و با او همانگی داشتم)آنها در حال برگشت بودند و ما در حال رفتن.و به ادعای آقای گلشن(هیمالیا نورد یزدی که خود،امسال هفت بار برای رسیدن به قله تلاش ناکام داشت؛)این اولین صعود زمستانی برفخانه در سال جاری بوده است و امسال هیچ گروهی موفق به رسیدن به قله نشده است.بعد از گذر از کنار دوستان و کمی بالاتر کرامپون ها را برای اغاز سنگ نوردی باز کردیم.اما پس از چند دقیقه ،کتف نیما دوباره دردناک شد و از ادامه مسیر منصرف شد.و به تبع او من هم راه باز گشت را پیش گرفتم تا او را همراهی کنم.و در حالی در چند قدمی قله بازگشتیم که ادامه دادن ممکن بود برای نیما مشکل ایجاد کند و سلامتی اش را به خطر بیاندازد.

ساعت 11 به عارف و حسین در کنار چادر رسیدیم و مشغول جمع کردن چادرها و کوله ها شدیم.حسین هم در فرصتی که ما نرسیده بودیم کمی پائینتر از محل کمپ،تیرکش را پیدا کرده بود و راضی به نظر می رسید.ساعت 12 به طرف پناهگاه حرکت کردیم و در ساعت 13:39 به پناهگاه رسیدیم.و بعد از یک استراحت یک ساعت و چهل دقیقه ای و خوردن نهار،به طرف روستای تزرجان حرکت کردیم و در ساعت  16:30 به روستا رسیدیم و منتظر آقای حمیدیان ماندیم .............

در آخر باید از زحمات،راهنمایی ها و همراهی های صمیمانه آقای علی حمیدیان و خانواده محترم سالاری که هر سال میزبان ما در اجرای این برنامه هستند تشکر کنم.و این بر همه نمونگان روشن است که این صعود و صعودهای گذشته،مدیون و مرهون مهربانی و مهمان نوازی و راهنمایی دوستان خوبمان در شهر یزد است.

پی نوشت:کتف نیما در کلاس کارآموزی سنگ نوردی در تابستان گذشته دچار دررفتگی مفصل شده و هر ازگاهی او را می آزارد:D

 شرکت کنندگان:رضا نوظهوری-نیما برادران-حسین جعفرآبادی-عارف سیدمحمدی

عکسها از حسین جعفرآبادی و رضا نوظهوری