من از اين دونان شهرستان نيم

خاطر پر درد كوهستانيم،

كز بدي بخت، در شهر شما

روزگاري رفت و هستم مبتلا!

هر سري با عالم خاصي خوش است

هر كه را كه يك چيزي خوب و دلكش است ،

من خوشم با زندگي كوهيان

چون كه عادت دارم از طفلي بدان .

*****

به به از آنجا كه ماواي من است،

وز سراسر مردم شهر ايمن است!

اندر او نه شوكتي ، نه زينتي

نه تقليد، نه فريب و حيلتي .

به به از آن آتش شبهاي تار

در كنار گوسفند و كوهسار!

*****

به به از آن شورش و آن همهمه

كه بيفتد گاهگاهي در رمه :

بانگ چوپانان، صداي هاي هاي،

بانگ زنگ گوسفندان ، بانگ ناي !

زندگي در شهر، فرسايد مرا

صحبت شهري بيازارد مرا ...

زين تمدن، خلق در هم اوفتاد

آفرين بروحشت اعصار باد ...

نیما یوشیج

و یکبار دیگر در کنار تو و با تکیه بر توانمندی هایت بر بلندای ستیغ کوهها گام نهادیم و سرود شادی را ترنم کردیم...

علی جان برای تمام زحمات و خوبی هایت از تو سپاسگزاریم...

عکسها از رضا نوظهوری

برای دیدن بقیه عکسها روی ادامه مطلب کلیک کنید.

موضوع: نمایش فیلم طوفان بر فراز اورست

برف مي بارد؛
برف مي بارد به روي خار و خاراسنگ.
كوه ها خاموش،
دره ها دلتنگ،
راه ها چشم انتظار كارواني با صداي زنگ...
بر نمي شد گر ز بام كلبه ها دودي،
يا كه سوسوي چراغي گر پيامي مان نمي آورد،
ردِّ پاها گر نمي افتاد روي جاده ها لغزان،
ما چه مي كرديم در كولاكِ دل آشفته ي دم سرد؟
آنك، آنك كلبه اي روشن،
روي تپه، روبه روي من...
در گشودندم.
مهرباني ها نمودندم.
زود دانستم، كه دور از داستان خشم برف و سوز،
در كنار شعله ي آتش،
قصه مي گويد براي بچه هاي خود عمو نوروز،
« ... گفته بودم زندگي زيباست.
گفته و ناگفته، اي بس نكته ها كاينجاست.
آسمان باز؛
آفتاب زر؛
باغ هاي گل؛ دشت هاي بي در و پيكر؛


سر برون آوردن گل از درون برف؛
تاب نرم رقص ماهي در بلور آب؛
بوي عطر خاك باران خورده در كهسار؛
خواب گندم زارها در چشمه ي مهتاب؛
آمدن، رفتن، دويدن؛
عشق ورزيدن؛
در غم انسان نشستن؛
پا به پاي شادماني هاي مردم پاي كوبيدن؛


كار كردن، كار كردن؛
آرميدن؛
چشم انداز بيابان هاي خشك و تشنه را ديدن؛
جرعه هايي از سبوي تازه آبِ پاك نوشيدن؛


گوسفندان را سحرگاهان به سوي كوه راندن؛
هم نفس با بلبلان كوهي آواره خواندن؛
در تله افتاده آهوبچگان را شيردادن و رهانيدن؛
نيم روز خستگي را در پناه دره ماندن؛


گاه گاهي،
زيرِ سقفِ اين سفالين بام هاي مه گرفته،
قصه هاي درهم غم را ز نم نم هاي باران ها شنيدن؛
بي تكان گهواره يِ رنگين كمان را
در كنار بام ديدن؛


يا، شب برفي،
پيشِ آتش ها نشستن،
دل به رؤياهاي دامن گير و گرمِ شعله بستن...


آري، آري، زندگي زيباست.
زندگي آتش گهي ديرنده پابرجاست.
گر بيفروزيش، رقص شعله اش در هر كران پيداست.
ورنه، خاموش است و خاموشي گناه ماست.»

  قسمتی از منظومه بلند آرش کمانگیر-سروده سیاوش کسرایی

عکسها از رضا نوظهوری

برای دیدن بقیه عکس ها روی ادامه مطلب کلیک کنید.

تقدیم به ابراهیم

بیستون ، ملک آشنایی ... همان جا که فرهاد سنگ تراشید و جان خست و دل نکند که دل سپرده شیرین بود و عاقبت جان گذاشت بر سر این عشق سودایی ...

و ما به تماشا نشستیم ... سینه به سینه بیستون دادیم و گوش سپردیم به زمزمه سنگ ها... سال هاست که از قصه عشق فرهاد می گذرد ؛ و شیرین بر مزار خویش چشم انتظار فرهاد .... و سال هاست که عاشقان به نماز این عشق شورانگیز به بیستون می آیند ، دست به صخره های آسمان سایش می کشند و طنین صعودشان در دل بیستون جاری می شود تا یاد فرهاد تا همیشه جاودان بماند.

هم چو فرهاد بود کوه کنی پیشه ما

کوه ما سینه ما ، ناخن ما ، تیشه ما

بهر یک جرعه می منت ساقی نکشیم

اشک ما ، باده ما ؛ دیده ما ، شیشه ما ...

بیستون یادگار عصمت غمگین تاریخ ما نیز هست . بر جان اش شکوه و عظمت ایران نقش بسته به صلابت سنگ . و ما تنها به نظاره ایم  . "دل به یاده بره های فرهٌی در دشت ایام تهی بسته "* و نظاره گر اسارت ایران در دستان اهرمن ؛ و چه راحت و آسوده فراموش کرده ایم که چه بودیم و اکنون چه هستیم ....

*اخوان ثالث

شکوه صلابت ....

بیستون - فروردین ۸۶