کلاس اموزش اصول تغذیه در ورزشهای استقامتی با گرایش کوهستان روز دوشنبه ۲۷/خرداد/۸۷ در محل دفتر انجمن کوهنوردان ایران برگزار گردید .

مربی این دوره ۲ ساعته جناب اقای فرامرز نصیری که چون گذشته ما را مرهون لطف بی کران خود فرمودند بودند .

همچنین از اعضاء محترم هیئت مدیره انجمن کوهنوردان ایران و به ویژه استاد گرانقدر جناب آقای عباس محمدی که همیشه و همه جا یاری رسان و مددکار کوهنوردان بوده اند به دلیل همکاری های بی شائبه و همیشگیشان سپاسگزاریم .

از مهین  آزاده  لیلا به دلیل زحمات بسیارشان سپاسگزاریم.

لوح فشرده این دوره آموزشی در گروه موجود است

گردنه ها و سراشیبها
تپه ها و دره ها
دشتها و جلگه ها را پیمودیم.

تمام راهها، زیر پایمان
تمام آسمان، آن بالا
تمام درسهای تاریخ، پشت سر
و تمام صفحات جغرافیا انگار،
                          پیش رو .

و در پس همه ی تپه های جهان
توده ی مه
      _ چون نوزادی _
                نرم و سبک در آغوش چمنزار خفته بود.

و ما فارغ از گرما و خستگی راه
در آغوش خنک و مهربان مه
                                    فروغلتیدیم...

صبح که پیدا شد
   نور در جاری رودخانه آب تنی می کرد
وصف لذت صبحانه از ظرف کلمات سر می رفت.

راه که افتادیم
      کوله پشتی ها پربود از صحبت نان
بعد،روستای کندلوس

بعد، آوازکنار آتش

به راه عاشقی قدم مردانه زن..... 

و بعد،
      معدن متروکه.

چرت کوتاه بعد از ناهار
و لعنت از دست دادن چند جرعه چای داغ
بعد،حس تجزیه شدن زیر برگهای کف جنگل
بعد،هیبت سگهای نگهبان
و بعد،
       بوی شمال.


و ما هنوز راه می رفتیم...

زیر درختان فندق آن روزگار
خواب چادرها
            آشفته بود از اوهام سایه ها.

نمی رسیدم و می رفتم

به این امید که یک جا تمام روحم را

در آن طراوت بی انتها بیفشانم

به آن صداقت بی ادعا بپبوندم ..

(مشیری)

عماد جان

راه سخت بود  و همرهان همراه را می طلبید

درودمان بر تو به واسطه تلاش سترگت

 عکسها از محمد پیشنماز

دنیای آبها
         گلوی تنگه را قلقلک می داد.
ما می رفتیم و کوه پیدا نبود.


ما راه می رفتیم و جاده با ما بود.
در آغوش نرم مه کوهی خفته بود

غروب بود انگار
آخرین خمیازه های بی دلیل آفتاب
_ساده و بی ملاحظه_
                گردنه را می آزردند.

شاید ستاره بود که می رقصید.

روستا پیدا بود،اما
                    من خسته بودم

صبح که شد

کنار طراوت آبها
تمشکی چنبره می زد.

روی صورت زالزالکها
التماسی فریاد می کرد.

بعد،
     آن روستاهای غریب
بعد،فقر آدمها
بعد،سیلان آبها
بعد،درختان گردو

وبعد،
       آواهای دور و نزدیک

و ما همچنان راه می رفتیم...  

آزاده عزیز

مسیر به غایت زیبا اما سخت بود خسته بودی بسیار انگاه که در لحظه وداع خواستم بگویم

خسته نباشی

خواب بودی انگار

از تو سپاسگزاریم

عکسها از شیوا شمشیری

یک نفر آمد
تا عضلات ِ  بهشت دست مرا امتداد داد
یک نفر آمد
که نور صبح مذاهب در وسط دگمه های پیرهنش بود
از علف خشک آیه های قدیمی پنجره می بافت
مثل پریروزهای فکر جوان بود
حنجره اش از صفات آبی شط ها پر شده بود
یک نفر آمد کتاب های مرا برد
روی سرم سقفی از تناسب گل ها کشید
عصر مرا با دریچه های مکرر وسیع کرد
میز مرا زیر معنویت باران نهاد
بعد نشستیم
حرف زدیم از دقیقه های مشجر
از کلماتی که زندگی شان در وسط آب می گذشت
فرصت ما زیر ابرهای مناسب
مثل تن گیج یک کبوتر ناگاه حجم خوشی داشت
نصفه شب بود از تلاطم میوه طرح درختان عجیب شد
رشته ی مرطوب خواب ما هدر رفت
بعد دست در آغاز جسم آب تنی کرد
بعد در احشای خیس نارون باغ صبح شد

شیوای عزیز در همه جای برنامه به یاد تو بودیم و برای فرشید و ایمن آرزوی خوشبختی کردیم

عکسها  ازمحمد زندی