دنگ...، دنگ

         ساعت گیج زمان در شب عمر

                می زند پی در پی زنگ.

        زهر این فکر که این دم گذر است

         می شود نقش به دیوار رگ هستی من.

        لحظه ام پرشده از لذت

        یا به زنگار غمی آلوده است.

        لیک چون باید این دم گذرد،

        پس اگر می گریم

            گریه ام بی ثمر است

       و اگر می خندم

          خنده ام بیهوده است.

       دنگ...، دنگ...

     لحظه ها می گذرد.

     آنچه بگذشت، نمی آید باز.

       قصه ای هست که هرگز دیگر

         نتواند شد آغاز.

   مثل این است که یک پرسش بی پاسخ

         بر لب سرد زمان ماسیده است.

       تند بر می خیزم

   تا به دیوار همین لحظه که در آن همه چیز

      رنگ لذت دارد، آویزم،

   آنچه می ماند از این جهد به جای:

   خندهء لحظهء پنهان شده از چشمانم.

  و آنچه بر پیکر او می ماند:

    نقش انگشتانم.

دنگ...

         فرصتی از کف رفت.

         قصه ای گشت تمام.

         لحظه باید پی لحظه گذرد

         تا که جان گیرد در فکر دوام،

         این دوامی که درون رگ من ریخته زهر،

  وارهانیده از اندیشهء من رشتهء حال

  وز رهی دور و دراز

       داده پیوندم با فکر زوال

       پرده ای می گذرد،

      پرده ای می آید:

      می رود نقش پی نقش دگر،

        رنگ می لغزد بر رنگ.

         ساعت گیج زمان در شب عمر

می زند پی در پی زنگ:

         دنگ...، دنگ...،

       دنگ...

سهراب سپهری

       سال پیش در روزهای گرم تیرماه، وقتی  مسئولیت بروز کردن وبلاگ گروه رو قبول کردم هرگز  فکر نمی کردم روزی نوشتن در اینجا برایم وسوسه برانگیز و لذت بخش بشه. همینطور که بعد از اون هرگز فکر نکردم که روزی دوست داشته باشم این خانهء پر از خاطره را رها کنم.

 اما متاسفانه گذشتن و رفتن مثل تمام قوانین جهان، غیر قابل اجتناب است. سلسله حوادثی باعث می شود که طعم شیرین لذت بودن در جایی به تلخی بگراید. بعد از سماجت ماندن خودت به وحشت می افتی ومی خواهی که رها کنی و رها شوی. و بعد صدای دنگ دنگ ثانیه ها را می شنوی که شمارش معکوس را شروع کرده اند.

نمونه اکنون ، نمونه سه سال پیش نیست. دیگر آن نی نی کوچک شیرین دوست داشتنی نیست که دستش را گرفتیم وتاتی تاتی کنان راهش انداختیم. حالا بزرگ شده است. برای خودش هویت و ماهیت پیدا کرده است. نمونه به حیات خود ادامه می دهد حتی اگر هیچ کدام از آنهایی که روزهای اول با عشق وتعصب چشم امید به روند رشدش داشتند و از تاتی تاتی کردن اولیه اش ذوق می کردند، حضور نداشته باشند.

پائیز همیشه برای من (که یک متولد اسفندیم با عنصر وجودی آب) حکم شروع را داشته است، نه پایان. همیشه به معنای ریزش برای احیایی زیبا بوده است. فصلی که اگر چه با زردی آغاز می گردد اما بهاری از پی دارد سبز و اسفند را همیشه برای همین پیوند سبزی و زردی .کهنگی و تازگی دوست داشته ام .  اینک در آستانه پاییزی تازه، آغاز فصل تازه ای را در زندگی نمونه پیش بینی می کنم، در زندگی خودم نیز.

به احترام همه حقداران گروه انان که هر یک در برهه ای از زمان هر چه داشتند گذاشتند و یادی سبز از خود به یادگار نهادندچنین می نویسم:

ایام خوش آن بود که با دوست بسر شد

باقی همه بی حاصلی و بی خبری بود

محمد تهرانی